در طول زندگی ام با انسان های متفاوتی روبرو شده ام؛ ثروتمند، فقیر، دکتر، مهندس، اجتماعی، منزوی و... تنها معیاری که باعث شده کسی را دوست بدارم یا از او دوری کنم آن چیزی بوده که در سرش میگذشته و لاغیر. حالا شاید بگویید پس شخصیت چه؟ معتقدم آن هم از توی سر می گذرد! اگر بخواهم تعریفی از انسان ارزشمند ارائ

می گویند اجتماعی نیستی، می گویند کم حرفی، می گویند گوشه گیری اما من هیچ کدام از این ها نیستم. من فقط می ترسم. بله! می ترسم که یک روز نقابتان بیفتد و بفهمم که شما هم گهی هستید مثل گه های دیگر. می ترسم پشت این سنگر هایی که از فرهنگ و شعر و شعور ساخته اید کسی باشد که حتی یک قلم شکسته هم در دست ندارد. م

شهری درونِ عمقِ دلم زار می زنداین عشق آخرش همه را دار می زندتو نیستی، چرا منِ دیوانه یِ نفهمهر روز سر به کوچه و بازار می زند!این قصه ها تمام شد و آن کلاغ شومچندی ست ماجرای تو را جار می زندتعداد خودکشی زده سر رو به آسمانشاعر نشسته، دست به آمار می زنداینجا من از نبود هوا سرفه می کنماو عکسِ شُش به پاکت

بنا به روایت یه سری دوستان که عکس طوطی دریایی (puffin) رو میذارن و اون رو اُسکل می نامن و میگن پرنده ایه که غذاش رو یه جا قایم میکنه و بعد یادش میره کجا قایم کرده، داخل بلاگفا یه حس همزاد پنداری با این پرنده ی (مجازی) بزرگوار دارم به طوری که چند جا کامنت میذارم و یادم میره کجا کامنت گذاشتم.
خوشبختانه روز به روز بر تعداد اعضای خانواده ی اُسکل هم داره افزوده میشه به طوری که دوستان آریایی مون گونه های منگل و شنقل رو هم کشف کردن و گامی بزرگ در زمینه گونه شناسی پرندگان برداشتن.

ما نسل سوخته ی بلاگرها هستیم!آن روزها که بلاگفا هر آنچه داشتیم و نداشتیم را با خود برد، خاطره هایمان را، دوستانمان را، باور هایمان را؛ آن روز همانند یک جوان ژاپنی که در سوگِ هیروشیمایش نشسته است، نشستم و با استیصال به دیوارهای فروپاشیده ی وبلاگم نگاه کردم، فریاد کمک خواستنِ خاطره ها را از زیر آوار ه